حیف که نمیشه از تو گفت

حیف که نمیشه از تو گفت، از تو نوشت
و الا می‌نوشتمت، با مژه ورمی‌داشتمت
روی چشمام می‌ذاشتمت
کنار قرآن مجید می‌بردمت
روی آینه‌شمعدون جهاز مادرم
تو طاقچه صندوق‌خونه می‌ذاشتمت

حیف که نمیشه از تو گفت، از تو نوشت
و الا می‌نوشتمت، ندیده دوست می‌داشتمت
به جای برکت خدا می‌بردمت
تو سفره نقش قلمکار حریر اصفهون
از دل و جون می‌ذاشتمت

حیف که نمیشه از تو گفت، از تو نوشت
و الا می‌نوشتمت، می‌بردمت
می‌ذاشتمت لای بر و روی بهار
تو آب دریای شمال می‌شستمت
می‌کشتمت به جرم بدخاطرخواهی
توی دلم می‌کشتمت
به خط خوش، تو روزگار
به رسم یاد و یادگار
تو قصه‌ها می‌ذاشتمت
حیف که نمیشه از تو گفت، از تو نوشت