ابی

ابراهیم حامدی، متولد ۲۹ خرداد ۱۳۲۸ در تهران و مشهور به نام هنری ابی، از شناخته‌شده‌ترین خوانندگان موسیقی پاپ ایران است. او که به «آقای صدا» شهرت دارد، فعالیت هنری خود را از اواخر دهه ۱۳۴۰ آغاز کرد و در طول بیش از پنج دهه فعالیت، در سبک‌هایی مانند پاپ، راک، بالاد، فولکلور، دنس، هاوس و ترنس آثار متعددی اجرا کرده است. ابی در نوجوانی به موسیقی و خوانندگی علاقه‌مند شد و ابتدا در گروه دوستانه «سان بویز» فعالیت می‌کرد. او سپس در کاخ‌های جوانان و باشگاه‌ها روی صحنه رفت و با شهبال و شهرام شب‌پره آشنا شد. دعوت شهبال شب‌پره باعث شد ابی به گروه بلک کتس بپیوندد و حدود دو سال در کنار این گروه و فرهاد مهراد فعالیت کند. ابی بعدها از دوران همکاری با فرهاد به‌عنوان یکی از مهم‌ترین تجربه‌های آموزشی زندگی هنری خود یاد کرد. ابی پس از جدایی از بلک کتس، فعالیت مستقل خود را ادامه داد و نخستین ترانه‌هایش را با آثاری مانند «عطش» و «چرا چرا» منتشر کرد. اما ترانه «شب» با شعر اردلان سرفراز و آهنگسازی منصور ایران‌نژاد که در برنامه «میخک نقره‌ای» فریدون فرخزاد پخش شد، نقش مهمی در شناخته‌شدن او داشت. او در سال ۱۹۷۴ نیز با اجرای ترانه «شکار» ساخته حسن شماعی‌زاده در جشنواره بین‌المللی آواز ترکیه شرکت کرد و به‌عنوان خواننده برگزیده هیئت داوری انتخاب شد. در دهه‌های فعالیت حرفه‌ای، ابی با بسیاری از برجسته‌ترین ترانه‌سرایان، آهنگسازان و تنظیم‌کنندگان موسیقی ایران همکاری کرده است. ایرج جنتی عطایی، اردلان سرفراز، شهیار قنبری و منصور تهرانی از جمله ترانه‌سرایان مهم کارنامه او هستند و آهنگسازانی مانند فرید زلاند، سیاوش قمیشی، واروژان، محمد شمس، حسن شماعی‌زاده، اسفندیار منفردزاده، بابک بیات و شادمهر عقیلی نیز برای او آثاری ساخته‌اند. همکاری ابی با فرید زلاند و سیاوش قمیشی از مهم‌ترین دوره‌های موسیقایی کارنامه او به شمار می‌رود. ابی پیش از انقلاب بسیاری از ترانه‌های خود را به‌صورت تک‌آهنگ منتشر کرد و پس از مهاجرت، آثار این دوره در قالب آلبوم‌های مستقل نیز عرضه شدند. از آلبوم‌های شناخته‌شده او می‌توان به «تپش»، «نازی ناز کن»، «شب‌زده»، «کوه یخ»، «نون و پنیر و سبزی» با داریوش، «غریبه»، «خلیج»، «معلم بد»، «ستاره‌های سربی»، «عطر تو»، «با تو»، «تاج ترانه»، «پیر»، «طلوع کن»، «شب نیلوفری»، «حسرت پرواز»، «یادگاری»، «حس تنهایی»، «جان جوانی» و «لاله‌زار» اشاره کرد. ابی در ترانه‌های خود طیف گسترده‌ای از مضامین عاشقانه، اجتماعی، سیاسی و انسانی را اجرا کرده است. «خلیج فارس»، «خانه سرخ است»، «بشکن»، «درخت» و «نون و پنیر و سبزی» از جمله آثار شناخته‌شده او با مضامین اجتماعی و اعتراضی هستند. در کنار این آثار، ترانه‌های عاشقانه و احساسی مانند «کی اشکاتو پاک می‌کنه»، «ستاره‌های سربی»، «مست چشات»، «مداد رنگی»، «رازقی» و «خونه» نیز بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهند. او همچنین برخی آثار عرفانی با استفاده از اشعار شاعران کلاسیک، از جمله مولانا، اجرا کرده است. ابی در سال‌های پس از انقلاب در خارج از ایران به فعالیت هنری ادامه داد و در بسیاری از سالن‌های بزرگ بین‌المللی روی صحنه رفت. اجرای او همراه با ارکستر سمفونیک شهر آخن در سال ۲۰۰۷ و کنسرت خیریه در رویال آلبرت هال لندن در سال ۲۰۱۰ از جمله اجراهای شاخص او هستند. همکاری‌های صحنه‌ای و موسیقایی او با خوانندگانی مانند داریوش، گوگوش، شهرام شب‌پره، سیاوش قمیشی، شادمهر عقیلی، آرش، کامران و هومن و دیگر خوانندگان نیز بخش دیگری از فعالیت حرفه‌ای او را شکل داده است. صدای قدرتمند، گستره و انعطاف‌پذیری آوازی و شیوه اجرای پرانرژی ابی از مهم‌ترین ویژگی‌های هنری او محسوب می‌شود. حضور پررنگ مخاطبان در همخوانی با او در کنسرت‌ها نیز یکی از ویژگی‌های شناخته‌شده اجراهای ابی است. او در سال‌های فعالیت خود تلاش کرده است ضمن حفظ ویژگی‌های آوازی و سبک شخصی، با استفاده از موسیقی الکترونیک و همکاری با نسل جدید آهنگسازان، ارتباط خود را با مخاطبان جوان حفظ کند. ابی علاوه بر موسیقی، در چند فیلم سینمایی نیز به‌عنوان بازیگر یا خواننده حضور داشته است. از جمله فیلم‌هایی که در آن‌ها بازی کرده می‌توان به «ناخدا با خدا» و «بوی گندم» اشاره کرد و صدای او در تعدادی از فیلم‌های سینمای ایران پیش از انقلاب نیز استفاده شده است. در کنار فعالیت هنری، ابی در امور خیریه نیز مشارکت داشته و از طریق بنیاد خیریه «با تو» در فعالیت‌های بشردوستانه، از جمله حمایت از کمپین‌های کمک به یونیسف، حضور داشته است. او همچنان یکی از چهره‌های شناخته‌شده و تأثیرگذار موسیقی پاپ فارسی به شمار می‌رود و آثارش بخش مهمی از حافظه موسیقایی چند نسل از مخاطبان ایرانی را شکل داده است.