داریوش اقبالی

داریوش اقبالی، متولد ۱۵ بهمن ۱۳۲۹ در تهران، که با نام هنری داریوش شناخته می‌شود، خواننده، آهنگساز و بازیگر ایرانی-آمریکایی و از چهره‌های تأثیرگذار موسیقی پاپ و راک ایران است. او از کودکی به اجرای موسیقی علاقه داشت و نخستین بار در ۹سالگی روی صحنه رفت. داریوش در سال ۱۳۴۹ با حسن خیاط‌باشی آشنا شد و فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد و با اجرای ترانه «به من نگو دوست دارم» با آهنگسازی مصطفی جاویدان به شهرت رسید. نخستین اثر مستقل او «نبسته پیمان» با ترانه‌ای از علی گزرسز و ملودی خودش بود. داریوش در دهه ۱۳۵۰ با آهنگسازان و تنظیم‌کنندگان برجسته‌ای مانند منوچهر چشم‌آذر، بابک بیات، فرید زلاند، واروژان، پرویز مقصدی، بابک افشار، آندرانیک آساطوریان و صادق نوجوکی همکاری کرد. ترانه‌سرایانی چون ایرج جنتی عطایی، شهیار قنبری، احمد شاملو و اردلان سرفراز نیز از مهم‌ترین همکاران او بودند. ترانه‌های اجتماعی و اعتراضی مانند «جنگل»، «بن‌بست»، «بوی گندم»، «علی کنکوری» و «گل بارون‌زده» بخش مهمی از کارنامه او را شکل دادند و در سال ۱۳۵۶ داریوش در نظرسنجی مجله جوانان به‌عنوان محبوب‌ترین خواننده ایران انتخاب شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷، داریوش که برای درمان به لندن رفته بود، دیگر به ایران بازنگشت و فعالیت هنری خود را در خارج از کشور ادامه داد. او در سال‌های بعد با استفاده از شعر و ترانه‌های شاعرانی مانند مولانا، حافظ، احمد شاملو، سیمین بهبهانی، اردلان سرفراز، شهیار قنبری و ایرج جنتی عطایی و همکاری با آهنگسازانی همچون بابک بیات، فرید زلاند، واروژان، آندرانیک، منوچهر چشم‌آذر، ناصر چشم‌آذر، حسن شماعی‌زاده و صادق نوجوکی، آثار متعددی در زمینه موسیقی اجتماعی و اعتراضی منتشر کرد. از آلبوم‌های شناخته‌شده داریوش می‌توان به «چشم من»، «شقایق»، «سال ۲۰۰۰»، «فریاد زیر آب»، «جنگل»، «نون و پنیر و سبزی»، «پرنده مهاجر»، «گل بیتا»، «معشوق همین جاست»، «دوباره می‌سازمت وطن»، «راه من»، «معجزه خاموش»، «دنیای این روزای من»، «انسان»، «صفر» و «گرگ» اشاره کرد. ترانه «فریاد زیر آب» نیز هم‌زمان با فیلمی به همین نام با بازی داریوش منتشر شد. داریوش در کنار فعالیت موسیقی، در زمینه مسائل اجتماعی و مبارزه با اعتیاد نیز فعالیت داشته است. او پس از سال‌ها درگیری با اعتیاد در سال ۲۰۰۰ تصمیم به ترک آن گرفت و سپس بنیاد آینه را با هدف کمک به افراد مبتلا به اعتیاد و خانواده‌های آنان بنیان گذاشت. فعالیت‌های بشردوستانه او در زمینه حمایت از پناه‌جویان، اقلیت‌ها و کودکان کار نیز ادامه داشته است. داریوش با صدای باس متمایز، حضور چنددهه‌ای در موسیقی ایران و پیوند آثارش با مضامین اجتماعی، انسانی و اعتراضی، یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین خوانندگان تاریخ موسیقی پاپ ایران به شمار می‌رود.